Agonizo na cama dun hospital. Os meus febles latexos van acompañados dos ruídos dunha morea de máquinas. A miña respiración xa non é miña e non lembro como é poder mexar sen toda unha lexión de enfermeiras ó teu redor.
Entra pola porta e tenta sorrirme, pero non lle sae ben. Está aínda máis pálido ca onte e os seus preciosos ollos verdes semellan hoxe de vidro tras esas inmensas olleiras. Na súa cara hai unha constante marca de dor e preocupación; a mesma que sinto eu ó ver a ese sempre esplendoroso e ledo rapaz convertido xa só nunha sombra do que noutrora foi.
Preocúpome porque sei que non durme, nin come, nin é feliz dende o accidente. Pero sorrío. Sorrío porque sei que lle fai máis falla a el que a min, e dígolle que todo vai ben aínda que doa e que sairei desta aínda que vexo próximo o meu fin.
Aínda que non mo diga sei que se sinte culpable de que eu estea aquí. El conducía aquel día, íamos os dous no coche, de camiño ás nosas primeiras vacacións xuntos. Que curiosa e cruel é a vida que, aínda sen comezalas, decidiu que debían rematar e que serían non só as primeiras senón tamén as derradeiras.
E o destino fixo que aquel home collera o coche bébedo e chocara contra nós.
Míroo e vexo só un fantasma do rapaz con quen quero pasa-lo resto da miña vida. Un sorriso irónico asómase á miña face. A vida, no fondo, non é tan inxusta; o meu soño estase a cumprir. O que me queda de vida, con el; é unha verdadeira mágoa que el non o vexa así.
Ten a mirada perdida, mirando algunha das lousas do chan, agárrolle a man e xira rapidamente a cabeza cara min. Outra vez esa mirada, chea de arrepentimento, de pesada carga , demasiado para levala só; e pídolle que fale. Que conte o que sexa, que se libere desa carga, que comparta comigo esa dor. Pero o ferro contra o que batín e me arrebata a vida instalouse tamén no seu corazón. Cando o médico vén, el marcha. Di que ten présa pero eu sei que non quere oír malas novas, prefire as miñas mentiras.
Control rutineiro, así chaman a cada cálculo sobre o tempo que me queda. Gústame, fai que a posibilidade da morte; a día de hoxe, certeza; sexa como algo normal.
Cando el non está, o tempo pasa moi lento, é coma se os reloxos se detivesen dándome tempo para pensar. Tempo, o único do que teño pouco.
Preparo o que lle contarei, ensaio mil veces o meu monólogo. Ás veces, síntome mal. Sinto que quizabes estéame trabucando ó non dicirlle a verdade. Xa perdín a conta de cantas veces tomei a determinación de contarllo todo, só sei que foron tantas como ás que decidín non facelo. Cando o vexo entrar pola porta, todo o planeado esfúmase e quedamos só nolos dous e as mentiras. E iso é exactamente o que acaba de pasar. Pero hoxe hai algo distinto, hoxe no meu peito sinto a amargura de quen sabe que xa queda pouco. É complicado pensar na morte estando así, tes demasiado tempo. Quero dicir, tes tempo a despedirte. Xa sei que é algo que todos dicimos que quereríamos facer antes de comeza-la viaxe cara ó que haxa trala morte. Pero cando tes esa posibilidade, todo cambia. Que lle dis? Sei de sobra que non hai forma de facer que unha morte deixe de ser triste. Seino pero téntoo, busco, coa desesperación coa que un náufrago busca unha táboa, o xeito de dicirlle abur. Pero mentres non atopo as verbas axeitadas, míroo. Sempre pensei que se soubese que me quedaba pouco tempo de vida falaría moito, diría todo o que xa non tería tempo de dicir. Pero hoxe soamente quero mirar. Os seus ollos, as súas mans, os seus beizos... De súpeto doume conta de que me arde a gorxa. Sede? Pídolle auga pero non calma a terrible sensación. É máis, cada vez que o miro, acentúase. E pídolle un bico. Mírame e doume conta de algo novo, cústalle facelo. Non soporta verme nesta cama sen poder facer ren, miña madriña!, cada visita foi para el unha agonía, como puiden non darme conta? Estou a punto de dicirlle que non é preciso, que o esqueza, cando o contacto das súas mans na miña cara faime calar. É un bico desesperado por parte dos dous, con sabor a bágoas; pero non lembro outro igual. O tacto dos seus beizos que semellan de seda, as súas mans sosténdome a cabeza con dozura, o simple contacto co seu corpo e ese olor seu que moitos non apreciarían pero que para min é único. Todo é perfecto. Ambos estamos aproveitando esta tregua que nos deu a dor cando, de súpeto, o monitor comeza a pitar, semella que algo vai mal. Eu non podo evitar pensar que non hai forma máis doce de morrer ca facelo porque o teu corazón vai a mil tras un bico. Os médicos poranlle algún nome estraño e sen ningún senso para min, pero eu na miña lembranza terei que morrín de amor. Como Romeo morreu cun bico ó pé da tumba de Xulieta, selando así un pacto eterno coa cobizosa morte, ceibando así o seu corpo canso do mundo. Eu, que endexamais crera nos contos de fadas, a quen sempre lle soara absurdo todo iso, ía morrer de amor. Que irónica é a morte!
Os médicos e as enfermeiras corren a redor miña ata que deciden que é imposible salvarme. Quédanme minutos.
Agradezo que nos deixen a soas, porque agora si que quero falar. Fágolle prometer que seguirá o seu camiño e que non fará loito por min, mentres, el mira angustiado os monitores. Eu dígolle que nin esas nin tódalas máquinas do mundo poden monitorizarme. Porque o que eu sinto por el, as lembranzas de toda unha vida, os agarimos... non poden expresarse en diagramas, nin en números, nin en absurdos gráficos. Nin sequera tódalas verbas do mundo en tódolos idiomas existentes son suficientes para expresar o que sinto.
Agarrámonos e fitamos un ó outro. De súpeto, sinto que a forza se me remata. Sinto que é a miña última oportunidade de facelo,así que pídolle que me sorría como antes do accidente. Ó principio non dá pero remata conseguíndoo. Os ollos outra vez brillantes, o eterno misterio do seu sorriso, as marcas nas súas meixelas... iso é o último que vexo antes de pechar por derradeira vez os ollos. Esa será a lembranza que me levarei na miña maleta nesta viaxe sen billete de volta. Deixo que o seu cheiro encha os meus pulmóns unha derradeira vez e busco nas súas mans a calor que eu perdo por momentos. Atopo nos seus ollos a determinación e a seguridade que preciso para deixar todo atrás e cumprir co que me toca. O reloxo marca as doce e media da noite, a hora de dicir adeus e marchar, abandonando o mundo cun sorriso de satisfacción por ter atopado a verdadeira felicidade.
Entradas
